Dicir “Castelao é noso” non é falar de siglas. Castelao é do pobo galego, que é dicir Nación, que é dicir Patria, que é dicir clase obreira. Castelao é noso e non deles. Nós somos a man que saca a riqueza da terra e que a transforma en prosperidade, a man que coida, a man que sostén con forza a fouce, o martelo, o lápis ou o xiz. Eles son o peso do xugo e da cadea. A caste dos ricos e dos poderosos construída sobre a degradación da humanidade no seu conxunto. É por iso que Castelao é noso, porque era parte do proxecto da humanidade no seu conxunto e toda a vida fixo por construir unidades que permitiran alcanzar ese horizonte. El sabía, por suposto, que en Galicia esa meta só se podía materializar a través da soberanía nacinal e, no mundo, a través do Estado obreiro.