Un oito de marzo de 1917, as traballadoras da industria téxtil en Petrogrado berraron polo pan que lles negaba a guerra e a explotación laboral. Houbera diversas convocatorias anos anteriores repartidas entre Estados Unidos, Alemaña e outros países, mais ese oito de marzo foi o orixinario, a creación da efeméride, a creación do movemento, o comezo da loita.
Ese oito de marzo foron as mulleres quenes espertaron a revolución na sociedade rusa contra a opresión dos tzares, ese oito de marzo foron as mulleres as que esixían, como facemos nós hoxe, o cambio da sociedade.
Xa pasaron máis de cen anos dende esta revolución, pero o sistema segue a ser o mesmo. A guerra fría ganárona os malos e agora en Occidente non hai ditadura do proletariado e polo tanto ningún sistema social alternativo a este asoballante capital e por iso loitamos.
Loitamos polo mesmo polo que loitaban hai cen anos: pola abolición da desigualdade, polo cambio real, pola revolución.
Como sabedes, esta loita non é a da muller contra o home, senón que pasa pola liberación dos roles de xénero ata chegar ao comunismo. Para entender como é necesario o sistema socialista para acadar a igualdade, debemos ter clara a orixe dos roles de xénero e por que son unha consecuencia de dita opresión.
O que entendemos como roles de xénero son esas atitudes relacionadas a cada sexo, por iso historicamente se relacionaban de maneira binaria e tamén por iso se confunden ambos conceptos nalgunhas teorías. Estas atitudes xa son tóxicas en ocasións, como a crítica á “histeria” na muller ou a represión das emocións no home, pero a maiores creouse unha superestrutura fundamentada en ditas diferenzas como a industria da moda, aficións prohibidas para o xénero contrario ou discriminacións máis materiais como a asignación dos dous tipos de traballo: produtivo e reprodutivo.
Esta diferenza baseouse nas diferenzas biolóxicas e xenéticas do corpo humano: a muller ten a capacidade de concebir e por iso está fisicamente atada a este acto de diversas maneiras, polo que as labores reprodutivas correspóndenlle, permitíndolle ao home encargarse das tarefas produtivas. Porén, aínda que isto é a orixe das nosas diferenzas, estas non implican opresión. Ambas tarefas eran (e son) de igual importancia: non existía desigualdade entre os sexos.
É máis adiante, co excedente de produción, coa orixe da propiedade privada, cando xorde a inclinación da balanza. Xa que o home produce, interésalle a acumulación do producido: a acumulación da propiedade. Para isto, a muller pasa a ser infravalorada, a un eterno segundo posto, a ser unha posesión máis. Entón o patriarcado, entendido como a opresión social do home sobre a muller, non se orixina na diferenza sexual, senón debido á propiedade privada.
Por iso loitamos hoxe, por iso levamos cen anos loitando, e por iso loitaremos cen anos máis se son necesarios: para que se destrúa a propiedade privada, desaparezan os roles de xénero e se constrúa o mundo de auténticos iguais que merecemos.

As mulleres proletarias organizadas no PCRG chegamos a este 8 de marzo unha vez, sen nada que celebrar e moito que reivindicar, pelexar e conquistar.

Como traballadoras, sufrimos a precariedade xunto aos nosos compañeiros. Ora ben, cómpre non esquecermos que somos nós, as mulleres traballadoras, as que sufrimos cotas de paro máis elevadas e engrosamos as ringleiras do exército de reserva, que certamente ten rostro de muller. Se en xaneiro do 2024 eran 55.140 os homes parados en Galiza, nós eramos 75.961. Por iso, na procura do pan, do traballo e do teito, ben sexa nos centros de traballo ou de estudo, ben nos nosos barrios; como nos ensinaron Clara Zetkin ou Alexandra Kollontai, a nós, comunistas, énos indiferente se o noso patrón é home ou muller, porque nós non defendemos o igual acceso da muller a privilexios que deriven do nacemento ou da riqueza. Pola contra, nós, mulleres proletarias, loitamos cóbado a cóbado e man a man cos nosos camaradas de clase homes para, xuntas, abolir todo prixilexio. A nosa sororidade é a conciencia de clase e a loita polo comunismo para racharmos co patriarcado. Porque o fío vermello da historia non se crea só. Tivo que ser extraído como recurso, procesado e transformado e posteriormente tecido e fiado.

Somos Isabel Zendal cando defendemos unha sanidade para todas; somos Elvira Bao cando defendemos un ensino galego, científico, laico e gratuito; somos Enriqueta Otero, guerrilleira contra a incultura e o fascismo; somos as nais contra a droga, cando defendemos un lecer saudábel e un futuro na nosa terra; somos Luz Fandiño, irreverente e indignada no 15M e somos nós, cando nos organizamos para conquistarmos novos dereitos. 

Porque do mesmo xeito que as traballadoras da Real  Fábrica de Tabacos da Coruña no 1857 se ergueron para loitar polas súas condizóns de vida, tamén un día coma hoxe as mulleres rusas coa súa iniciativa e organización proletaria foron o detonante da Revolución Socialista Soiviética, o máis fermoso acto de amor nado do século XX. E esa revolución parímola nós, do mesmo xeito que pariremos aquí e agora, nunha terrra e tempo ben diferentes, na Galiza do século XXI, aos homes e mulleres novas que construirán unha patria liberada. 

As mulleres proletarias somos a metade da humanidade e sempre fomos imprescindíbeis. Hoxe, as traballadoras do ARENAL ou de INDITEX, as traballadoras da limpeza de Correos, as profesionais do ensino e da sanidade públicas organizadas contra o deterioro do que é de todas ou as pensionistas de MODEPEN, que saen a defender xa non as delas, senón as pensións dos seus netos nun acto de  xenerosidade de toda unha vida de batallas, marcan o camiño. 

Como mulleres,  alén da explotación do traballo asalariado, sofremos as consecuencias da división sexual do traballo. Os coidados, o traballo reprodutivo que ademáis é non pago, constitúese coma unha carga máis que levamos ás nosas costas. Deste xeito, entendemos que o único xeito para nos liberar desta opresión é mediante a socialización do traballo produtivo e reprodutivo e polo tanto, da abolición da sociedade de clases.

Paradoxalmente, para  conquistarmos a nosa emancipación como mulleres, deberemos emanciparnos do xugo do  capital. Só existe unha única loita, e nós farémola victoriosa. Pola outra banda, como mulleres estamos fartas de sofrir toda unha serie de violencias sobre os nosos corpos que cómpre denunciar, así como sinalar a aquel feminismo burgués, que dentro do mercado posmoderno das identidades fai un produto máis dentro do capitalismo dos desexos, no canto de combater directa e frontalmente estas violencias machistas, cando non as promoven como falsamente “emancipadoras”. 

Así, as mulleres comunistas galegas, organizadas no Partido Comunista Pola República Galega:

1. Posicionámonos contra toda tentativa de regular os nosos corpos, defendendo o aborto libre e gratuito nun tempo onde en certos países da “Europa moderna” seguen a morrer mulleres en abortos clandestinos e ilegais, debido ás políticas de gobernos de signo conservador. Mostrámonos totalmente en contra da pornografía e da prostitución, pois lonxe de existir algo semellante a un “traballo sexual”, entendemos isto como a forma máis extrema de explotación e de degradación da muller na sociedade de clases, produto das desigualdades sociais que terá que desaparecer xunto ás mesmas clases. Achamos importante aclarar que de ningún xeito a loita contra a prostitución debe ser entendida como unha loita contra as prostitutas, senón unha loita sen cuartel contra proxenetas, puteiros e todo o entramado laboral creado arredor destas estruturas e todas aquelas persoas que destas saquen beneficio. E do mesmo xeito, estamos radicalmente en contra de toda cousificación sexual das mulleres e as represalias por denunciar estas no eido público. Así mesmo, posicionámonos totalmente contrarios á regulación dos ventres de alugueiro, pois atenta directamente contra a nosa liberdade sexual e reproductiva, alén de ser unha crúa mercantilización dos nosos corpos.
2. Pronunciámonos contra toda imposición relixiosa que atente contra o noso libre  desenvolvemento. As herdanzas relixiosas e culturais reaccionarias deberán ser abolidas: prendas como o hijab ou prácticas como a ablación feminina non só atentan contra as mulleres senón contra toda a humanidade. Contra o escurantismo, a luz da ciencia e do progreso.
3. Practicamos a solidariedade internacionalista e de clase. Alá onde estea unha compañeira explotada polo traballo asalariado e o imperialismo, onde haxa unha muller asasinada ou recluída no fogar baixo a tutela do home de turno, onde haxa unha muller vítima de violencia sexual, onde unha nena non poida acceder a educación, onde haxa unha muller anciá sen sustento, onde haxa unha muller vilipendiada por amar a outra muller, onde haxa unha muller migrante que caia nas redes da trata,… En todo punto do mundo onde unha muller humillada non saiba como saír do seu cárcere particular, aí estará a nosa irmandade, Unha irmmandade que ten na bandeira vermella o mapa cara ao progreso social e a nosa  autoemancipación ao lado dos nosos camaradas.
4. Pulamos por converter as nosas cidades e vilas, barrios e centros de traballo e estudo en espazos libres de todo tipo de violencia e coacción. Conquistarmos o espazo social e facelo noso. Os espazos de homes e mulleres son unha falsa dicotomía que cómpre superar. E nesta liña, isto só é posíbel coa persecución de toda perpetración de violencia contra nós. 

As mulleres traballadoras non nos felicitamos nesta efeméride, senón que estamos organizadas e activas os restantes días do ano para superar este sistema capitalista e patriarcal que nos oprime. 

Camarada, este 8 de marzo conciénciate, e mañá organízate no Partido Comunista para conquistarmos xuntas a liberdade nun mundo sen clases! 

Pola abolición do traballo produtivo e reprodutivo: ORGANIZACIÓN E LOITA DE CLASES!

Maria Salomea Skłodowska, mellor coñecida como Marie Curie, revolucionou os coñecementos da física moderna e fundou un novo campo da ciencia, a radioactividade, que deu comezo ao século máis frutífero de descubrimentos científicos, á aparición da mecánica cuántica, á teoría de partículas subatómicas e aos estudos de Albert Einstein. Con isto, revolucionou tamén a perspectiva do mundo sobre a muller na ciencia, sendo a primeira muller galardoada co premio Nobel e a primeira en dispor dunha cátedra na Sorbona. Foi nai de Irène Joliot-Curie, militante do Partido Comunista de Francia e segunda muller premiada co Nobel.

O discurso falaz da burguesía pretende ocultar a brecha existente entre os xéneros no capitalismo e chama ás mulleres a rachar co “teito de cristal” mediante o emprego de exemplos históricos moi concretos. Négase así o sometemento económico da muller, relegada ao ámbito do traballo reprodutivo, e ponse o horizonte da súa emancipación na súa capacidade para interiorizar os valores burgueses e perpetuar a dinámica capitalista da competencia.

Marie Curie representa a posta en cuestión de todo o existente: cuestionou a relixiosidade da súa familia e o rol que, segundo os valores cristiáns, debía ocupar a muller; cuestionou os aparatos ideolóxicos do Estado e ao Estado mesmo, preocupándose por aprender pola súa conta todo aquilo que o instituto feminino non estaba disposto a ensinarlle e migrando a Francia para continuar os seus estudos na universidade, cousa imposible para ela na súa Polonia natal.

Relegada á emigración polo atraso que sufría a súa propia patria, Marie Curie decidiu consagrar a súa vida ao propósito do progreso, convertíndose así en exemplo para todas as mulleres do mundo. Grazas a ela e a millóns de mulleres proletarias cuxo nome non figura nos libros de Historia, temos a certeza de que é posible transformar a nosa realidade, transformar o conxunto da realidade, e acadar un horizonte de emancipación e igualdade plenas. Nós, como comunistas e como proletarias, temos o deber de ser as primeiras en dar o paso e dirixir o
camiño.

Este día 31 cúmprense 150 anos do nacemento da indispensable teórica marxista soviética Alexandra Kollontai. Tras a Revolución de Inverno de 1905, Kollontai organiza asembleas obreiras de mulleres e tamén escribe artigos falando de marxismo, o que lle fixo que se vise obrigada ao exilio por Europa e coñecer a realidade doutros países. Xa de volta en Rusia, afíliase ao Partido Comunista e xunto cos seus camaradas, empezan a artellar a Revolución de 1917. Tras o éxito desta, convértese en membro do comité central do PCUS e é escollida Comisaria do Pobo de Benestar Social. No ano 1918, Kollontai foi unha das organizadoras do Primeiro Congreso Panruso de Mulleres, que sería o xerme do Xenotdel, o departamento de muller do PCUS. Kollontai é autora de numerosos textos e libros sobre marxismo, incidindo sobre todo na cuestión feminina. Nestes, entre outros temas, posiciónase en contra da prostitución, fala dos dereitos reprodutivos que deben de ter as mulleres e da súa emancipación sexual, sempre dende unha óptica comunista. Kollontai tiña claro que a liberación feminina só sería viable mediante unha revolución proletaria que derrocase ao capitalismo en prol dun sistema socialista. Facía fincapé en que a opresión machista que as mulleres obreiras sofren ten a súa orixe na existencia da propiedade privada e na acumulación orixinaria. A súa posición estivo sempre en contra do feminismo burgués por non compartir intereses coas mulleres obreiras. Deixouno claro así nun texto elaborado con motivo do 8 de marzo, día da muller traballadora no que dicía «Cal é o obxectivo das feministas burguesas? Conseguir as mesmas vantaxes, o mesmo poder, os mesmos dereitos na sociedade capitalista que posúen agora os seus maridos, pais e irmáns. Cal é o obxectivo das obreiras socialistas? Abolir todo tipo de privilexios que deriven do nacemento ou da riqueza. Á muller obreira élle indiferente se o seu patrón é home ou muller.»

Así, debemos seguir co exemplo de Kollontai e de todas as mulleres comunistas e organizarnos nas filas do Partido que nos guíe, nos forme e nos organice de cara á revolución socialista, porque esta é a única forma de nos librar das poutas do patriarcado e do capitalismo. Dende o Partido débese rexeitar a ideoloxía burguesa que penetra dentro dos movementos feministas mediante o enfrontamento cun discurso de clase. Fomentar a formación dos cadros femininos e masculinos na cuestión feminina, cuestión de vital importancia posto que a metade da clase traballadora é de sexo feminino.

Posicionarnos en contra do xénero, que é unha ferramenta máis que emprega o capital para atarnos ao traballo reprodutivo e da mercantilización do noso corpo, cuxos máximos expoñentes son a prostitución e os ventres de aluguer.

POLA SOCIALIZACIÓN DO TRABALLO PRODUTIVO E REPRODUTIVO: MULLER,
ORGANÍZATE E LOITA.

Fai exactamente 40 anos celebrouse a primeira Asemblea Xeral de Mulleres de Latinoamérica e o Caribe, onde se decidiu que esta data fose o Día contra a Violencia Machista en lembranza do asasinato das irmás Mirabal, militantes dominicanas do Movemento Revolucionario 14J, frente politico-militar, obreiro e popular de oposición a Trujillo de forte inspiración comunista. Foron perseguidas, detidas e torturadas en varias ocasións até que finalmente foron asasinadas pola dictadura un 25 de novembro de 1960.

O movemento de liberación da muller e de superación do patriarcado sempre ocupou un rol central e decisivo no momento obreiro e no marxismo, sendo os países socialistas os estados onde se acadaron maiores cotas de igualdade tanto a nivel económico e material como a nivel democrático, político e civil. A súa participación foi fulcral nas tomas do poder contra o Capital e na derrota do fascismo.

En Galiza non foi diferente, tendo as mulleres un papel central no desenvolvemento do movemento obreiro, sexa a nivel colectivo co asociacionismo e sindicación, moi maioritariamente femenino nas cigarreiras e conserveiras galegas, como con nomes propios que percorren un fío vermello dende Urania Mella, Secretaría da Unión de Mulleres Antifeixistas, militante do Socorro Vermello Internacional e participe fundamental das tarefas de alfabetización, sobre todo ás mulleres, nos barrios obreiros de Vigo, até a nosa, recentemente falecida camarada Carmiña Graña, figura capital na construción do comunismo de raigame galega e do sindicalismo nacional e de clase. Tamén as galegas foron pioneiras nos dereitos democráticos e políticos das mulleres, sendo popular a reinvidicacion do matrimonio homosexual nas figuras de Marcela e Elisa.

A violencia contra as mulleres nace coa división sexual do traballo e con ela será enterrada.

Pola abolición do Capitalismo e do Patriarcado!

Pola socialización do traballo productivo e reprodutivos!